چـقدر دوسـت داشــتم یـک نـفر از مـــن مـی پرسید...

چـرا نــگاه هایـت آنـقدر غمـگـین است؟

چـرا لبـخندهایــت آنـقدر تلـخ و بیــرنگ است؟

امـا افسـوس که هیــچ کس نبـود ...

همـیشه مـــن بـودم و تنــهایـــــــی پــر از خاطره ...

آری بـا تــو هسـتم ...!

با تـویــی که از کنـارم گذشـتی...

و حتـی یـک بار هـم نپرسیـدی،

چـرا چشمـهایم همیـشه بـارانی اسـت...!!